Nie chce ciastka z kremem ... Tortu i wisienki .. Nie chce bransoletek ... Uwiera mnie sznur perel ...

2006-06-10 16:59:01 >> .::Bawisz się uczuciami jak dziecko klockami... Budujesz i Rozwalasz::.

Przekonaj mnie żeby żyć
Że to co kończy się, warte było by zaczynać
Bym na jakiś czas zapomniała o wszystkim tym nieważnym
O wszystkim niepozwalającym zasnąć
Kolejna rozpaczliwa prośba

My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (0)

2006-03-07 20:35:48 >> .:: To co w naszej głowie wydaje się wielkie, po wypowiedzeniu staje się okrutnie zwyczajne.. ::.

"Odcieli Aniołom skrzydła,
bo dawały im wolność...
Obdarli je z szat,
gdyż za piękne były...
Obrzucili je błotem,
bo bialą skórę miały
Teraz stoją... ranne, nagie, brudne...
Lecz nadal doskonałe."

My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (1)

2005-09-16 22:32:22 >> ..

Umierała powoli
Wśród łez i cierpienia.
Wkoło krew
W sercu żal.
Już dawno straciła nadzieję.
Opuszczona przez szczęście
Leży w czarnej trumnie
Skazana na potępienie.
Piasek w klepsydrze przesypany
Atrament na podłogę wylany
Ostatni list
Żegnaj kochany...
Teraz śpi
Otulona w czarne sukno
Ze smutkiem na twarzy
Bez nadziei
Na lepsze jutro..
My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (1)

2005-09-16 22:26:02 >> ...Jak Narkotyk::.

Miloc jest jak narkotyk,
na poczatku odczowasz euforie,
poddajesz sie calkowicie nowemu uczuciu,
a nastepnego dnia chcesz wiecej
i choc jeszcze nie wpadles w nalog to jednak
poczules juz smak i wierzysz,ze bedziesz mogl nad nia panowac.
Myslisz o ukochanej osobie przez dwie minuty,
a zapominasz o niej na trzy godziny,
ale zwolna przyzwyczajasz sie do niej,
stajesz sie calkowicie zalezny,
wtedy myslisz o niej przez trzy godziny a zapominasz na dwie minuty.
Gdy nie ma jej w poblizu czujesz to samo co narkomani
kiedy nie moga zdobyc narkotyku,
oni kradna,ponizaja sie by za wszelka cene dostac to
czego tak bardzo im brak....
....a ty jestes gotow na wszystko...
by zdobyc milosc

która i tak nie bedzie szczęśliwa:(:(:(
My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (1)

2005-06-18 10:06:53 >> .

Umiera się na wiele sposobów: z miłości, z tęsknoty, z rozpaczy, ze zmęczenia, z nudów, ze strachu...

Umiera się nie dlatego, by przestać żyć, lecz po to by żyć inaczej.

Kiedy świat zacieśnia się do rozmiaru pułapki, śmierć staje się jedynym ratunkiem, ostatnią kartą, na którą stawia się własne życie.

Postanowiłem umrzeć bez wyraźnego powodu, bez żalu i bez patosu.

Może dlatego, że szukając łatwych rozwiązań, moje życie stało się mdłe, jak potrawa bez przypraw, pozbawione ziarna szaleństwa.

A gdzie szukać szaleństwa, jeśli nie w domu wariatów, pośród tych, którzy obdarzeni nim zostali w nadmiarze?

Uczę się na nowo życia, poznaję siebie samego, zmartwychwstaję.

Chcę żyć inaczej.
My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (3)

2005-05-28 10:03:03 >> Biała Gardenia

Odkąd ukończyłam dwanaście lat, co roku na urodziny jakiś tajemniczy nieznajomy przysyłał mi jedną białą gardenię. Nigdy nie było przy niej żadnej karteczki ani bilecika, a telefony do kwiaciarni również na nic się nie zdały, ponieważ za kwiat płacono zawsze gotówką. Po jakimś czasie poniechałam więc starań, by poznać tożsamość owego zagadkowego nadawcy. Rozkoszowałam się za to pięknem i intensywnym zapachem tego magicznego, doskonałego, białego kwiatu, otulonego warstwami miękkiej, różowej bibułki.
Nigdy jednak nie przestałam wyobrażać sobie, kim ta osoba może być. Wiele szczęśliwych chwil spędziłam, marząc o kimś wspaniałym i ekscytującym, lecz zbyt nieśmiałym czy ekscentrycznym, by mógł się tak po prostu ujawnić. Kiedy byłam nastolatką, fantazjowanie, że nadawcą może być chłopak, który właśnie wpadł mi w oko, czy nawet jakiś nieznajomy, któremu się spodobałam, sprawiało mi wielką przyjemność.
Moja mama często włączała się do moich głośnych rozmyślań. Pytała, czy może wyświadczyłam jakąś wyjątkową przysługę komuś, kto wolałby anonimowo okazywać swoją wdzięczność. Przypominała, że kiedy jeździłam na rowerze, a nasza sąsiadka parkowała samochód wypchany sprawunkami i dzieciakami, zawsze pomagałam jej wypakować zakupy i pilnowałam, żeby maluchy nie wybiegały na ulicę. A może tym tajemniczym człowiekiem jest starszy pan, który mieszka po drugiej stronie ulicy. Zimą często zanosiłam mu pocztę pod same drzwi, żeby nie musiał schodzić po oblodzonych stopniach.
Mama dokładała wszelkich starań, aby pobudzić mnie do głębszych rozważań o gardenii. Pragnęła, by jej dzieci były twórcze. Chciała, żebyśmy czuli się kochani i doceniani nie tylko przez nią, ale także przez cały świat. Kiedy miałam siedemnaście lat, pewien chłopiec złamał moje serce. W nocy, po jego ostatnim telefonie, utuliłam się do snu płaczem. Po przebudzeniu spostrzegłam na moim lustrze zdanie wypisane czerwoną szminką: "Zaprawdę, uwierz mi, gdy odchodzą bożkowie, bogowie przybywają" . Myślałam o tym cytacie z Emersona tak długo, aż moje serce się wyleczyło. Do tego momentu zostawiłam to zdanie tam, gdzie umieściła je mama. Toteż kiedy zobaczyła mnie w końcu z płynem do czyszczenia szyb w ręku, wiedziała, że wszystko znowu jest w porządku.
Były jednak pewne rany, których nawet mama nie potrafiła zaleczyć. Na miesiąc przed ukończeniem przeze mnie szkoły średniej ojciec zmarł nagle na atak serca. Moje emocje balansowały wtedy pomiędzy zwykłym smutkiem a poczuciem porzucenia, strachem, nieufnością a przytłaczającą złością, że tato przegapi najważniejsze wydarzenia mojego życia. Zupełnie straciłam zainteresowanie zbliżającymi się uroczystościami, przedstawieniem klasowym i balem - uroczystościami, nad którymi całkiem niedawno ciężko pracowałam i których z wielką niecierpliwością oczekiwałam. Rozważałam nawet możliwość pozostania w domu i wstąpienia na miejscowy college, zamiast wyjazdu, jaki wcześniej zaplanowałam, ponieważ takie rozwiązanie wydawało mi się po prostu bezpieczniejsze.
Mimo że mama sama była pogrążona w głębokim smutku, nie chciała dopuścić do tego, aby ominęła mnie jakakolwiek z tych zabaw. W dniu poprzedzającymśmierć ojca udałyśmy się wspólnie na zakupy. Wybrałyśmy wyjątkowo piękną, długą suknię w czerwone, białe i błękitne kropki, w której miałam pójść na bal. Chociaż była trochę za długa, gdy ją włożyłam, poczułam się jak Scarlett O'Hara. Kiedy następnego dnia zmarł mój ojciec, zupełnie o niej zapomniałam.
O sukni pamiętała jednak mama. Przed balem, odpowiednio skrócona, już na mnie czekała. Ułożona po królewsku na sofie prezentowała się artystycznie i wzruszająco. Choć sama nie martwiłam się, co włożę na zabawę, mama nawet wtedy o tym nie zapomniała.
Troszczyła się o to, aby wszystkie jej dzieci w pełni akceptowały samych siebie. Wpoiła w nas poczucie magii świata i przekazała nam zdolność dostrzegania piękna nawet w obliczu nieszczęścia.
Tak naprawdę mama pragnęła, abyśmy widzieli w sobie takie same cechy, jakie przypisywaliśmy mojej gardenii - siłę, piękno, doskonałość, aurę magiczności i odrobinę tajemniczości.
Mama zmarła, kiedy miałam dwadzieścia dwa lata, zaledwie dziesięć dni po moim ślubie. W tym roku gardenie przestały nadchodzić.

Marska Arons

My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (1)

2005-04-28 16:05:54 >> :*

"Śmiechem maskujesz swój ból,

wszyscy widzą Cię szczęśliwym..."

.:: MGŁA ::.

Otula świat i nas...
Daje zadumy czas,
Górą unosi świt,
Między mną a nim...
Jesteś Ty :))

Najlepszym dniem mojego życia,
Będzie ten...
Po którym nie nadejdzie juttro...

My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (4)

2005-04-07 19:24:35 >> :*

"Dziś człowiek tak często nie wie, co nosi w sobie, w głębi swej duszy, swego serca. Jak często jest niepewny sensu swego życia na tej ziemi. Ogarnia go zwątpienie, które przeradza się w rozpacz."
Jan Paweł II
My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (4)

2005-03-31 20:52:03 >> .:: Czegoś Mi Brak ::.

Czegoś mi brak, czegoś wielkiego,
Twej obecności, Twych uczuć młodych,
słodkich jak miód.
Oczu kochanych, dźwięku Twych słów.
Smaku ust Twoich, ciepła oddechu,
Twej obecności, żartów, uśmiechu.
Codziennych spotkań, długich spacerów,
tkliwych pożegnań, błądzeń bez celu...
Brak mi wszystkiego, więc po co żyć?
Chyba po to, by z Tobą być!
My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (5)

2005-02-28 13:47:59 >> Jak wiele krzyku może kryć milczenie

A na biurku wciąż stał mały biały aniołek i zbierał perły kapiące z mych oczu...

Pozytywka wciąż grała... Przy jej dźwiękach śmierć była piękniejsza...

Każdy z nas jest Upadłym Aniołem, który prosi o pomoc, ale rzadko ją otrzymuje...

....gdy dusza umiera...gdy serce wyje...wtedy nie ma juz nic...

Moja dusza już popełniła samobójstwo teraz czas na mnie...

... i zobaczyłam gdzieś w oddali nadzieje... szła w stronę światła...:*
My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (3)

2005-02-23 20:11:49 >> Niebo bez Ciebie

A Ja...
Ja bez Ciebie jak na pustyni kwiat,
Stoje sama w deszczu u nieba bram. Gdzie jesteś?
Bo ty... W swoich oczach wszystkie moje masz sny,
Zatopiłes okret słodko w mych.. Głeboko...
A Ja.. Ja bez ciebie juz nie bede nic wart..
To przy tobie swoje miejce mam..
Czy słyszysz..
A ja.. Ja bez ciebie jak na pustyni kwiat tak samotnie w deszczu u nieba bram.. Gdzie jeste?
Bo ty... W swoich oczach wsyztskie moje masz sny..
Zatopiony okret głeboko w mych.. Głeboko..
A ja.. Razem z toba moge zatrzymac czas..
To przy tobie swoje miejsce mam.. Czy slyszysz..
Czy slyszysz mnie...
My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (1)

2004-12-16 15:43:32 >> .:: KONIEC? ::.

ŻYCIE?

To życie jest za długie,
czające się w cieniu zła, okrucieństwa i cierpienia,
łamiące serce które obróci w kamień
i umysł, który obdaruje mgłą przesłaniającą wrażliwość,
gdy przypomni Ci o przeszłości.
Smutny czas?
To całe Twoje życie.
Radosny czas?
To moment, w którym po raz ostatni zaczerpniesz
powietrza do płuc,
moment, w którym raz na zawsze pożegnasz się
ze światem i jego okrucieństwem,
gdy ulecisz wysoko w niebo,
spoglądając na ziemski padół w niebiańskiej aureoli,
ze skrzydłami anioła,
nie czując juz nic,
nawet przeszywającego ciało zimna obojętności,
które czułaś każdego dnia, przez całą swą drogę
przez to piekło które ochrzczone zostało mianem ''życie''.
Angel

"Prosiaczek wspiął się na paluszkachi szepnął: -Puchatku! -Tak Prosiaczku? -Nic -rzekł Prosiaczek biorąc Puchatka za łapke -chciałem się tylko upewnić czy jesteś..."

Koniec
Czy odwagi we mnie dość
by pociągnąć za spust
lub żyletką przeciąć żyłe?
Dość mam życia i cierpienia
Chce zapomnieć o strachu
Zapomnieć jak się płacze
Czym jest tęsknota i smutek
Nie chce więcej czuć swych łez
Siły brak na dalsze zycie
Choć wspomnienia czasem miłe
Więcej z nich bólu niż radości...
Warto żyć dla chwil szczęśliwych
Jednak kiedy one sie skończą
kończy się cały świat
Nie ma dla kogo żyć,
po co snić...
Pora zakończyć życie...
Zapomnieć o wszystkim

Zawieszam działalność bloga... myśle, że nie ma sensu żebym tu teraz coś pisała.... może niedługo wróce... a może nie?:( musze sobie zrobić małą przerwe... poukładać wszystko... Jak chcecie odzywajcie sie na gg:4122646 Papa:*
My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (7)

2004-12-09 19:04:47 >> .:: Nie Sądzę Bym Się Kiedyś Zmieniła... ::.

Jak ognista kula lecąca w jedym celu...
Uczuć tak naprawdę nie wyjawię...
I choćby sie starało wielu...
Jak przyjdzie pora wtedy je objawię...
Po co Ci wiedzieć czym sie tak katuję...
Nie Ty lecz ja sie z tym morduję...
Po co Ci wiedzieć co tak naprawde we mnie siedzi...
Jak będe chciała wyjawię to na spowiedzi...
Tyle tajemic nie odkrytych...
We mnie myśli tysiąc skrytych...
Tyle żalu i rozterki...
Aż za dużo mam tej męki...
Więc przyszła pora by to zmienić...
Bieg swego przeznaczenia odmienić...
Przeznaczenie i życie wziąść w swoje ręce...
I nie myśleć nigdy więcej o udręce...
Pomyślisz Sobie takie tam moje gadanie...
Ja wiem mam więcej wad niż zalet nie poradze nic juz na nie...
Już taka byłam,jestem i raczej zostanę...
Moja przszłość zmierza w nieznane...
A serce jak sopel lodu...
Jemu trzeba ciepła wiec nie okazuj chłodu...
Taniec Śmierci

My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (4)

2004-12-07 15:52:50 >> .:: Vol4 ::.

Stary grzech, zmyć się nie da.
Czarny pies gryzie, ucho piecze ,
sercu wstyd, a jak On znikł.
Żeby był, ale nie wyruszył poprzez wrzosy
i nie ma go już, tak.
Nie uśpię sumienia, nie uwolnię się
z tego więzienia, lochu zimnego.
Spacer wśród gwiazd, nigdy nie mów Kocham,
gdy wiesz, ze nie.
Śpij mała, śnij o tych co odeszli
i bądź szczęśliwa, jak szczęśliwa może być zdradzona kobieta.
Nie powiem tak, nie powiem nie,
Rzeknę nie wiem...
Ubierz czarny płaszcz, gruzy runa, lecz tak nie można...
nigdy nie mów Kocham, gdy wiesz, ze nie......

Piotr Lipnicki
My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (3)

2004-12-05 19:19:55 >> † Krzyk Wśród Wiecznej Ciszy †

Cisza... Wieczna cisza... A w niej rozlega się mój krzyk...
Krzyk o wolności, krzyk o nadziei,
Krzyk odbierający wiarę...

Łza... Jedna po drugiej opadaja na ręce me,
Własną krwia splamione...

Kruki. Stado. Nadlatują.
Nad moim ciałem jak sępy
W powietrzu wiszą...

Jeden z nich... Biały... Jedyny...
Me serce rani,
Odbierając ostatnie tchnienie...

Ciało... We krwi, we łazach,
Tak delikatne, tak kruche...
A tak ważne zarazem...

Opuszczam świat, opuszczam zło...
Stając nad sobą... widzę...
Twarz? Czyją twarz...?
Nie twoją ona jest...

Umarłam... Życie me odebrane...
A ja żyje dalej...
W pustce trwam...
Czas... Tylko on...
Jedyny mi pozostał...

...umarłam, byś ty mógł żyć! Pamiętaj!
My BlOoD wRiTeiNg...skomentuj (0)